Top edtech tools for digital differentiation

In my recent article regarding using Universal Design for Learning in remote classrooms, I mentioned Todd Rose’s term, “design to the edges,” which is what educators attempt to do each day as they accommodate the variety of learners in their classrooms.

While there are some ways to allow this to happen organically, such as with open-ended projects, differentiation also needs to be purposeful. With large class sizes and children of diverse abilities, backgrounds, and interests, this may seem to be a daunting task.

However, there are many tools that are out there that can be helpful, especially if the teacher and students have access to technology.

There are generally four areas where educators can adjust their lessons to support differentiation: Content, Process, Product, and Environment. For this article’s purpose, let’s assume that the environment is online – whether at school or at home – and look at some of the tools out there to help with Content, Process, and Product in the virtual setting.

https://blog.neolms.com/top-edtech-tools-for-digital-differentiation/

Η αντιστοίχιση ΜΙΑ προς ΜΙΑ των ωρών της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και του κανονικού προγράμματος στην αίθουσα διδασκαλίας.

Του φίλου μου Βασίλη Οικονόμου

«Μπορεί άραγε να μεταφερθεί το πλήρες ωρολόγιο πρόγραμμα μαθημάτων στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση»;

Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι πολύ δύσκολη, έχοντας πάντα κατά νου κάποιες σημαντικές παραδοχές…

ex-apostaseos-2020-3-13

Α. Όλα τα διδακτικά αντικείμενα δεν μπορούν να διευθετηθούν μέσω της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης …η οποία δίνει λύσεις σημαντικές για αλλαγή στη μεθοδολογία και διευρύνει τον ορίζοντα της ελευθερίας των κινήσεων, στοιχείο που πρέπει να αξιοποιήσουμε…

Προσωπικά δεν θα φανταζόμουν τον εκπαιδευτικό να κάθεται μπροστά από την οθόνη του Η/Υ και μέσω μιας εφαρμογής τηλεδιάσκεψης να κοιτά τα face Icons των μαθητών του (γιατί δικαιούνται να μην έχουν ανοιχτή την κάμερά τους) όσην ώρα γράφουν έκθεση αποτυπώνοντας σκέψεις, απόψεις, συναισθήματα σε ενα χαρτί… Στον αντίποδα αυτού, φαντάζομαι το χρόνο που κερδίζεται (για όλους) όταν μετά τη βασική εισήγηση και τις κατευθύνσεις από τον εκπαιδευτικό, οι μαθητές αποσύρονται και στο χρόνο που επιλέγουν, ασχολούνται με τη συγγραφή της έκθεσης την οποία παραδίδουν στο δικό τους χρόνο για διόρθωση στον εκπαιδευτικό με βάση την προκαθορισμένη ημερομηνία μέσω ενός συστήματος διαχείρισης της εκπαίδευσης (Learning Management System).

ΠΗΓΗ: https://economu.wordpress.com/2020/04/16/%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%af%cf%87%ce%b9%cf%83%ce%b7-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%89%cf%81%cf%8e%ce%bd-%cf%84%ce%b7/

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΝΑ ΛΕΜΕ…

Χρόνια τώρα θεωρώ ότι σε κάποιες περιπτώσεις το homeschooling είναι Η ΛΥΣΗ! Βέβαια εδώ στην φωτοτυπιόπληκτη Ελλάδα το Homeschooling λειτουργεί ατύπως χρόνια τώρα. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι η φωτοτυπία λύνεται αποκλειστικά από τον μικρό μαθητή σε ποσοστό 15% (από έρευνα το ποσοστό αυτό) και από τα λυσάρια ή το φροντιστήριο όσον αφορά τους μεγαλύτερους μαθητές; Τα υπόλοιπα παιδιά; Ιδιαίτερο ή γονέας. Κι ερχόμαστε στο σήμερα.

Επειδή έχω μεγάλη εμπειρία της κατάστασης, η εξ αποστάσεως εκπαίδευση που παρέχει ένα ιδιαίτερο μάθημα σήμερα, χωρίς την πίεση της σχολικής ύλης, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κάλυψη κενών. Όσο για την επίσημη εξ αποστάσεως εκπαίδευση που παρέχουν τα σχολεία, είμαι σίγουρος ότι προσπάθεια γίνεται, το νερό έχει μπει στο αυλάκι, αλλά όπως έλεγα και σε μια πολύ καλή συνάδελφό μου, το θέμα είναι τα παιδιά να το δουν ζεστά και να καταλάβουν ότι ναι μεν αυτό που γίνεται δεν αντικαθιστά το σχολείο, είναι όμως μια ευκαιρία να μην ξεχαστούν κι όσα διδάχτηκαν. Βλέπετε, η προσπάθεια άρχισε αναπάντεχα κι απότομα και δεν καλλιεργήθηκε το έδαφος από πριν για μια τέτοια κατάσταση η οποία επίσης ανέδειξε και κάτι που «κρυβόταν» χρόνια τώρα. Ανέδειξε την «γύμνια» της πλειοψηφίας των Ελλήνων εκπαιδευτικών στην εφαρμογή των νέων τεχνολογιών στη δουλειά τους. Κάτι που για μένα είναι τουλάχιστον ανεπίτρεπτο στις μέρες μας. Τελειώνοντας η καραντίνα και αρχίζοντας το νέο σχολικό έτος ΟΛΟΙ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ. Τέλος τα αστεία με τα παιδιά. Γιατί μην κρυβόμαστε… ΟΛΟΙ γνωρίζουν τις νέες τεχνολογίες, άλλος πολύ, άλλος λιγότερο, αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ καινά δαιμόνια στην δουλειά μας. Ποιος κάθεται τώρα να πιέζει το μυαλό του σε νέα πράγματα… Βρε, δεν βαριέσαι… Ο μισθουλάκος να πέφτει…. Το βιβλίο να είναι καλά…. Να μπαίνουμε στην τάξη, να μαλώνουμε με τα παιδιά για να γίνει ησυχία και να περνά η ώρα… Να λέμε στα παιδιά ανούσια για την εποχή τους πράγματα (λες και ο μέλλοντας της ευκτικής των ρημάτων της μέσης φωνής της αρχαίας γλώσσας θα τα βοηθήσει να ψωνίσουν μπρόκολα από τον μανάβη στη ζωή τους)… να κάνουμε βαρετό το μάθημα (δασκαλομπλαμπλακεντρικό και σιωπηλομαθητικό εκπαιδευτικό φωτοτυπιόπληκτο σύστημα) και δε βαριέσαι τώρα… Όσο κι αν οι εργατοπατέρες συνδικαλιστές της ελληνικής εκπαίδευσης και να χτυπιούνται, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΝΑ ΛΕΜΕ!

Νικόλας ΦΡΑΓΚΙΑΣ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΑΞΗ

Πολλοί με ρωτούν ποια μπορεί να είναι τα οφέλη από τη χρήση των νέων τεχνολογιών στην εκπαιδευτική διαδικασία ή τι μπορεί να προσφέρει στον δάσκαλο μια ψηφιακή σχολική τάξη;

Εντάσσοντας τις νέες ψηφιακές τεχνολογίες στο μάθημά μας, βάζουμε επαγγελματικά εργαλεία στα χέρια των μαθητών μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλο και περισσότερα επαγγέλματα χρησιμοποιούν υπολογιστές και τεχνολογία. Για να προετοιμάσουμε λοιπόν τους μαθητές μας για έναν πλούσιο σε τεχνολογία κόσμο, τα σχολεία μας πρέπει να κάνουν το καλύτερο δυνατό για να τους δώσουν εξάσκηση σε αυτό το περιβάλλον. Το να έχουμε τα παιδιά μας πίσω από ένα βιβλίο μονίμως είναι κάτι που τα κάνει να βαριούνται αφάνταστα και δεν τους δίνεται έτσι το κίνητρο που χρειάζονται για να μάθουν αυτά που πρέπει να μάθουν. Ταυτόχρονα τους δίνουμε κι έναν δάσκαλο που με την ασφαλή μέθοδο μονολόγου τους λέει από την έδρα αυτά που ΚΑΙ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. Δυστυχώς στο ελληνικό σχολείο επιμένουμε σε ΑΧΡΗΣΤΗ για το μέλλον αυτών των παιδιών ΓΝΩΣΗ. Επιμένουμε στους παρακειμένους των ρημάτων της μέσης φωνής στα αρχαία, επιμένουμε να μάθουν παπαγαλία τις τεκτονικές πλάκες, τη δομή του κυττάρου και τι είναι η μίτωση, επιμένουμε σε τριγωνομετρικές εξισώσεις και όλα αυτά από το γυμνάσιο. Επιμένουμε στη χρήση πολυσέλιδων βιβλίων που κάνουν μια σχολική τσάντα ασήκωτη, ενώ υπάρχει το tamplet που μπορεί να τα αντικαταστήσει. Μα για ποιο λόγο; Δεν έχουμε καταλάβει ότι τα παιδιά είναι όπως ένας αθλητής που, αρχάριο, τον ξεκινάμε προπονήσεις απευθείας για παγκόσμιο πρωταθλητισμό. Αποτέλεσμα είναι να καεί. Έτσι καίμε και το μυαλό των παιδιών. Εν πρώτοις ασελγούμε στην ανεμελεία της παιδικής τους ηλικίας. Δεύτερον, δίνουμε παράλογη ποσότητα ανούσιων γνώσεων και παραμελούμε κυρίως την μουσική παιδεία και την εκμάθηση μουσικών οργάνων, την επιχειρηματικότητα, την ρομποτική, τον ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ, τις ξένες γλώσσας και τον αθλητισμό. Ταυτόχρονα δεν προωθούμε στην τάξη την συνεργατικότητα και την δημιουργικότητα. Ιδιαίτερα η συνεργατικότητα δεν καλλιεργείται καθόλου. Για ποια συνεργατικότητα μιλάμε όταν απαγορεύεται στα παιδιά να μιλούν μεταξύ τους και η απειλή του “θα σε πετάξω έξω” πλανάται στον αέρα της αίθουσας;

Η τεχνολογία όμως δίνει τέτοιες ευκαιρίες. Οι ευκαιρίες συνεργασίας είναι ατελείωτες με την βοήθειά της. Ας δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία να μας γράψουν κείμενα ομαδικά. Ας χρησιμοποιήσουμε τα Google docs για να συνεργαστούν και να μας παρουσιάσουν μια ομαδική γραπτή εργασία. Ας χρησιμοποιήσουμε τους Google maps για να κάνουμε Γεωγραφία. Ας επιτρέψουμε το calculator στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων. Καιρός είναι να δώσουμε έμφαση (από ΣΤ τάξη και μετά) στον μηχανισμό της σκέψης κι όχι στις πράξεις. Ας λύσουμε με calculator 30 προβλήματα στην τάξη παρά 3-4 χωρίς αυτό. Ας βοηθήσουμε τα παιδιά να πάρουν βοήθεια από άλλα συνομήλικα από άλλα σχολεία από άλλες χώρες μέσω τηλεδιασκέψεων. Ας οργανώσουμε το μάθημά μας με βάση την ομαδοσυνεργατικότητα. Ας αφήσουν οι περισσότεροι συνάδελφοι την νοοτροπία “βρε να κάνω το μαθηματάκι μου εγώ, να πέσει ο μισθουλάκος μου και είμαι εντάξει”. Αυτό για μένα είναι κατάντια κι ανασφάλεια. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να μοιράζονται εμπειρίες με άλλα παιδιά. Το σίγουρο είναι ότι θα πάρουν γνώση και θα δώσουν γνώση. Θα βοηθήσουν και θα βοηθηθούν. Θα κάνουν το λάθος και θα μάθουν μέσα από αυτό.

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο ανοίγει έναν ολόκληρο κόσμο πληροφοριών στους μαθητές μας. Δεν έχουμε «αναπάντητες ερωτήσεις» στην τάξη μας πια. Όταν ένας μαθητής θέτει μια ερώτηση και δεν είμαστε σίγουροι για την απάντηση στο ερώτημά του, λέμε στα παιδιά να Googlάρουν και να βρουν την απάντηση. Η σύνδεση με το διαδίκτυο επιτρέπει στα παιδιά μας να έχουν στη διάθεσή τους μια τεράστια πηγή γνώσεων. Ο ρόλος του δασκάλου είναι πλέον όχι να δίνει έτοιμες πληροφορίες στα παιδιά, αλλά να καθοδηγεί τα παιδιά στην ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ της γνώσης. Ρόλος του δασκάλου είναι να βοηθάει τα παιδιά στο ΦΙΛΤΡΑΡΙΣΜΑ των γνώσεων. Ρόλος του δασκάλου είναι να μαθαίνει τα παιδιά ΠΩΣ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ. Γίνεται αυτό σήμερα; Όχι βέβαια… Γι’ αυτό ο πιτσιρίκος ή η πιτσιρίκα χασμουριούνται στο μάθημα, γι’ αυτό οι πιο “ζωντανοί” μαθητές αυθαδιάζουν ή και χλευάζουν τον καθηγητή, περισσότερο όμως για την ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ στα σύγχρονα εκπαιδευτικά εργαλεία που οι ίδιοι παίζουν στα δάχτυλα.

Η σύνδεση με το Internet δεν αφορά μόνο την πρόσβαση σε πληροφορίες. Πρόκειται για την πρόσβαση σε ανθρώπους με διαφορετική κουλτούρα, με διαφορετικό τρόπο σκέψης, με διαφορετική γλώσσα επικοινωνίας. Αυτό είναι το διαδίκτυο. Δεν παραβλέπω όμως και τους κινδύνους του. Εδώ πρέπει να πω ότι οι κίνδυνοι υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Αν δεν μεγαλώσουμε τα παιδιά μας να κρίνουν σωστά ποιο είναι το κακό και ποιο είναι το καλό, τότε ο κίνδυνος δεν είναι μόνο ψηφιακός. Ο κίνδυνος παραμονεύει και στην γωνία της γειτονιάς μας και στην παιδική χαρά, όχι μόνο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αν δεν μεγαλώνουμε κι εμείς ΚΟΝΤΑ στα παιδιά μας ώστε να μας εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους, τότε είναι ευάλωτα σε κάθε κίνδυνο, όχι μόνο ψηφιακό.

Ας πάψουμε να δαιμονοποιούμε την τεχνολογία. Η τεχνολογία ήρθε για να μείνει και να βοηθήσει. Ούτε τον δάσκαλο μπορεί να αντικαταστήσει, ούτε τον φίλο, ούτε τον πατέρα ή την μητέρα. Ας της επιτρέψουμε να βοηθήσει στην κατάκτηση της γνώσης. Τα παιδιά ζουν σε μια εποχή ραγδαίων εξελίξεων. Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση ΑΠΑΙΤΕΙ ψηφιοποίηση. Δεν είναι δυνατόν το σχολείο να επιμένει σε παμπάλαια μαθήματα (οικιακή οικονομία) και μετακατοχικές μεθόδους διδασκαλίας (μη μιλάτε μεταξύ σας). Κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Κι ας μην φοβούνται οι συνάδελφοι να παίρνουν ρίσκο. Η ουσία είναι ο εκπαιδευτικός στόχος να επιτυγχάνεται. Ο τρόπος μπορεί να εκμοντερνιστεί (όχι πια παπαγαλία) και να γίνει σύγχρονος. Λίγο “ξεβόλεμα” θέλει. Βλέπετε τι γίνεται στις μέρες μας; Ο παρουσία του κορωναϊού ξεβόλεψε πολλούς που αναγκάστηκαν να καλωδιωθούν και να δουν την διδασκαλία τους λίγο πιο ψηφιακά. Η ευκαιρία δόθηκε αν και με άσχημο λόγω καραντίνας τρόπο. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Ας μην κάνουμε βήματα πίσω στην μετά καραντίνα εποχή.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΦΡΑΓΚΙΑΣ

ΤΟ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Πράγματι, η εξ αποστάσεως διδασκαλία γίνεται ανέκδοτο στις μέρες μας. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μπαίνοντας πίσω από μια κάμερα διδάσκουν αυτά που θα έκαναν σε μια τάξη. Η εξ αποστάσεως διδασκαλία προϋποθέτει πολλά.

Κατ’ αρχήν να έχει προηγηθεί η καλλιέργεια του ανάλογου κλίματος από πριν με τα παιδιά. Αν δεν εξηγήσουμε στα παιδιά σε 1-2 συνεδρίες τουλάχιστον τι θα κάνουμε η εκπαίδευση θα γίνει πανηγύρι. Το παιδί θα πρέπει να μπει στο κλίμα ότι μπαίνει στην οθόνη του υπολογιστή του και του tablet του μπροστά για κάποιον σοβαρό σκοπό κι όχι για Fortnite ή FIFA. Βέβαια για να γίνει αυτό, ο δάσκαλος θα πρέπει να είναι διπλάσια προετοιμασμένος απ’ ό,τι στην τάξη. Θα πρέπει να έχει τα εργαλεία εκείνα που θα «ΠΑΛΟΥΚΩΣΟΥΝ» τον πιτσιρικά στην οθόνη του μπροστά και θα μάθει χωρίς να το καταλαβαίνει.

Εργαλεία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης είναι βασικά η πλατφόρμα επικοινωνίας (Skype, Zoom, Hangout, WizIQ κλπ). Η πλατφόρμα θα πρέπει να δίνει στον δάσκαλο την ευχέρεια χρήσης τέτοιων εργαλείων όπως μετάδοση Videolesson που θα έχει φτιάξει ο ίδιος και θα το έχει προσαρμόσει στις ανάγκες της τάξης του Σημαντική επίσης είναι η χρήση whiteboard που θα αντικαθιστά τον πίνακα ή τον διαδραστικό της τάξης του. Εδώ βέβαια θα πρέπει να έχει γίνει η κατάλληλη προετοιμασία των διαγραμμάτων που θα αναγράφονται πάνω σε αυτόν (mindmapping) γιατί σίγουρα δεν είναι δυνατόν να γράφει ο δάσκαλος ολόκληρα κατεβατά πάνω του. Να διευκρινίσω εδώ ότι η χρήση του γίνεται ευκολότερη με ένα pen mouse. Και τέλος η πλατφόρμα να δίνει την δυνατότητα screen sharing και στον δάσκαλο και στον μαθητή.

Είναι αρκετά ακόμη αλλά τελειώνω εδώ με το πιο βασικό. Αν η ταχύτητα σύνδεσης που του δίνει ο πάροχος τηλεπικοινωνίας του δασκάλου είναι χαμηλή, τότε όλα τα παραπάνω αναβάλλονται μέχρι την αναβάθμιση της ταχύτητας που για μένα θα πρέπει να είναι 50+.

Εν ολίγοις… Το να πάρω ένα βιβιλίο, να κάτσω στο γραφείο μου, να ανοίξω την πλατφόρμα τηλεκπαίδευσης, να βάλω τα παιδιά στον υπολογιστή τους με ένα βιβλίο μπροστά τους και να τους λέω ό,τι λέει το βιβλίο, αυτό είναι εξ αποστάσεως ανέκδοτο κι όχι τηλεκπαίδευση.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΦΡΑΓΚΙΑΣ