Πώς μπορεί να μάθει ένας δάσκαλος;

Ένας δάσκαλος δεν μπορεί να μένει πίσω στις εκπαιδευτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Πρέπει να συμβαδίζει με την εποχή των μαθητών του. Είναι λοιπόν υποχρεωμένος να βρίσκει τρόπους που θα τον κρατούν ενημερωμένο απέναντί τους. Από την πλευρά τους όμως ΚΑΙ οι μαθητές θέλουν έναν ενημερωμένο δάσκαλο. Μόνο έτσι και οι δύο θα μπορούν να χτίσουν μια σωστή σχέση εμπιστοσύνης που θα τους οδηγήσει  στη μάθηση. Να λοιπόν μερικοί τρόποι που μπορούν να σας κρατούν up to date με τα παιδιά. (Τον δέκατο τρόπο μπορείτε να τον προτείνετε εσείς)

1. Να κρατάτε επαφές με συναδέλφους δασκάλους από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας ή και από διαφορετικές χώρες. Να ανταλλάσσετε απόψεις και προβληματισμούς. Πάντα υπάρχει περιθώριο ιδεολογικής βελτίωσης. Σήμερα που η προσωπικές επαφές διευκολύνονται με προγράμματα όπως το twitter ή το facebook, είναι κρίμα να μην το εκμεταλλευόμαστε.

2. Να κρατάτε επαφές με εκπαιδευτικούς άλλων ειδικοτήτων. Ακούστε τους! Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στον κλάδο τους μπορεί να σας φανούν χρήσιμα!

3. Βγείτε με τους μαθητές σας έξω από το σχολείο! Σχολείο δεν έιναι μόνο οι 4 τοίχοι της σχολικής αίθουσας ή ο υπερσύγχρονος εξοπλισμός που ίσως διαθέτει. Αλληλεπιδράστε με τα παιδιά οπουδήποτε έξω! Στη λαϊκή αγορά, στο εμπορικό κέντρο, στο πάρκο της περιοχής, στο δρόμο γενικά!

4. Επισκεφτείτε ένα άλλο σχολείο. Κατά προτίμηση διαφορετικό από το δικό σας. Συνεργαστείτε με τους συναδέλφους του σχολείου αυτού. Αν είναι εύκολο πάρτε και τους μαθητές σας μαζί. Αφήστε τους να συναναστραφούν με τα παιδιά του άλλου σχολείου. Μπείτε σε κάποια αίθουσα. Κάντε μάθημα στην τάξη κάποιου συναδέλφου. Περάστε τη μέρα μαζί. Είναι ενδιαφέρον το τι μαθαίνει κανείς από τέτοιες απλές δραστηριότητες.

5. Παρακολουθήστε τη διδασκαλία κάποιου συναδέλφου στο σχολείο που ανήκετε! Θα μάθετε πολλά από αυτά που κάνουν ή και από αυτά που θα μπορούσαν να κάνουν και δεν τα έκαναν. Ανταλλάξτε απόψεις. Πείτε τους τη γνώμη σας.

6. Να έχετε πάθος στη δουλειά σας και να το μεταδίδετε στους συναδέλφους σας. Εϊναι όμορφο το συναίσθημα να εμπνέεις συναδέλφους όπως επίσης και εσύ να εμπνέεσαι από το πάθος των άλλων για την εκπαίδευση!

7. Να σημειώνετε ό,τι μαθαίνετε, ό,τι σας έκανε εντύπωση, ό,τι λάθη κάνατε και τι λύσεις βρήκατε στα λάθη αυτά. Μην αφήσετε όπως εγώ, να περάσουν 30 χρόνια για να το κάνετε δημιουργώντας ένα blog, που είναι μια λύση για τις σημειώσεις σας αυτές ή ακόμη κι ένα απλό κομμάτι χαρτί ή ένα τετράδιο.

8. Δώστε ιδέες στους συναδέλφους σας, μην κρατάτε οτιδήποτε οφέλιμο για τον εαυτό σας. Πάρτε επίσης ιδέες από τους συναδέλφους σας. Αυτή η ανταλλαγή ιδεών θα σας βελτιώσει. Μην ξεχνάμε ότι βελτιώνοντας τους εαυτούς μας κάνουμε καλύτερη δουλειά με τα παιδιά.

9. Να είστε ανοιχτόμυαλοι. Πάντα υπάρχει κάτι που μπορείτε να μάθετε από κάποιον που συναντάτε είτε στο χώρο του σχολείου, είτε έξω από αυτόν. Σε αυτή την αλληλεπίδραση μην αφήνετε απ’ έξω και τους γονείς. Μιλήστε μαζί τους, θα σας βοηθήσουν σε θέματα της αρμοδιότητάς τους για το καλό του παιδιού τους.

ΕΚΘΕΣΗ – Απλός οδηγός

Γιατί να γράψουμε μια έκθεση;

  • Για να διατυπώσουμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας.
  • Να μεταδώσουμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας στον αναγνώστη μας.
  • Να αποκτήσουμε σιγουριά όταν γράφουμε ένα κείμενο.
  • Να αναπτύξουμε τη φαντασία μας.
  • Να μάθουμε να εκφραζόμαστε σύμφωνα με τους γραμματικούς, ορθογραφικούς και συντακτικούς κανόνες της ελληνικής γλώσσας.
  • Για να αποδείξουμε ότι το να γράφουμε σωστά δεν είναι μόνο «έμφυτο» αλλά καλλιεργείται κιόλας.
Ποια βήματα ακολουθούμε για να γράψουμε μια έκθεση;
  • Εντοπίζουμε τα δεδομένα του θέματος και αναρωτιόμαστε για τα ζητούμενα που θα πρέπει να συμπεριλάβουμε, αναζητούμε λέξεις – κλειδιά.
  • Συγκεντρώνουμε το υλικό μας, καταγράφοντας πρόχειρα τις σκέψεις μας και μετά τις εμπλουτίζουμε με επίθετα και άλλα εκφραστικά μέσα.
  • Βάζουμε σε λογική σειρά τις σκέψεις μας με βάση το περιεχόμενο και το είδος της έκθεσης.
  • Αναπτύσσουμε τις σκέψεις μας ακολουθώντας το σχεδιάγραμμά μας εφαρμόζοντας τα 3 μέρη μιας έκθεσης (πρόλογος, κύριο θέμα, επίλογος) οργανώνοντας σωστά τις παραγράφους μας (θεματική πρόταση, ανάλυση, περίοδος κατακλείδα)

Κάποια από τα χαρακτηριστικά μιας έκθεσης.

  • Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι άλλο να γράφουμε τις σκέψεις μας και άλλο να τις εκφράζουμε προφορικά. Όταν εκφραζόμαστε προφορικά οι κινήσεις μας, η έκφραση του προσώπου μας ή των χεριών μας, το χρώμα της φωνής μας, βοηθούν το συνομιλητή μας να καταλάβει καλύτερα αυτό που θέλουμε να του πούμε ή να του περιγράψουμε. Όταν γράφουμε, όλα τα παραπάνω πρέπει να τα μεταφέρουμε στον αναγνώστη μέσα από γραπτές εκφράσεις, κάτι που είναι πιο δύσκολο.
  • Δεν θεωρούμε τίποτα αυτονόητο νοηματικά. Πρέπει να είμαστε συγκεκριμένοι και ξεκάθαροι στα νοήματά μας. Είναι η πιο συνηθισμένη παγίδα, το πιο συνηθισμένο λάθος που κάνουμε.
  • Πρέπει να ακολουθούμε τους γραμματικούς, συντακτικούς και ορθογραφικούς κανόνες.
  • Να αποφεύγουμε τις επαναλήψεις λέξεων. Είναι πολύ ενοχλητικό.
  • Να χρησιμοποιούμε καλολογικά στοιχεία (επίθετα, μεταφορές, παρομοιώσεις, υπερβολές προσωποποιήσεις) με μέτρο. Γενικά, η υπερβολή βλάπτει.
  • Να μην ξεχνάμε τα σημεία στίξης και κυρίως τις τελείες (στην αρχή να κάνουμε μικρές προτάσεις) και τα κόμματα καθώς επίσης και τον ομοιόμορφο χρόνο των ρημάτων (όχι να εναλλάσσουμε ενεστώτα με αόριστο για παράδειγμα).
  • Να φροντίζουμε την εμφάνιση του γραπτού μας. Τα καθαρά γράμματα, ο χωρισμός του κειμένου σε παραγράφους, η αποφυγή ορθογραφικών λαθών και σβησιμάτων, προδιαθέτει το δάσκαλο για κάτι «καλό».

Μέρη μιας έκθεσης

  • Πρόλογος:

Είναι η αρχή της έκθεσης και πρέπει να έχει ενδιαφέρον περιεχόμενο για να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Μας κάνει γνωστό τον τόπο (πού), το χρόνο (πότε) και τα πρόσωπα του περιεχομένου.
Δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερος από 4-5 γραμμές.

  • Κύριο Θέμα:

Ακολουθεί τον πρόλογο και συνδέεται μαζί του με μια πρόταση ή και με μια μικρή παράγραφο.
Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση, αφού εδώ καταγράφονται «αναλυτικά» οι σκέψεις μας, οι περιγραφές μας, οι αφηγήσεις μας κλπ.
Χωρίζεται σε παραγράφους που κάθε μία έχει πλήρες νόημα και λογική σειρά η μια μετά την άλλη.

  • Επίλογος:

Είναι το τελευταίο μέρος της έκθεσής μας.
Είναι πολύ σημαντικό, γιατί πρέπει να αφήνει καλές εντυπώσεις, αφού το τέλος πολλές φορές είναι αυτό που θυμόμαστε και μας επηρεάζει περισσότερο την κριτική μας.
Συνήθως περιέχει ένα γενικό συμπέρασμα, μια ευχή ή ένα δίδαγμα.
Πρέπει να είναι ίσος σε μέγεθος με το πρόλογο ακόμη καλύτερα να είναι λίγο μικρότερος.

Δάσκαλος με σταθερότητα ή με δημιουργικότητα;

Είναι ένα δίλημμα για τον καθένα από μας. Σίγουρα δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε καμιά από τις δύο μορφές 100%. Κάποια στοιχεία και από τις δύο θα έχουμε μέσα μας, δεν μπορεί. Το θέμα είναι ποια στοιχεία υπερέχουν και ποια είναι αυτά που φρενάρουν την εξέλιξη της διδασκαλίας μας κάνοντάς μας δασκαλοκεντρικούς, παραδοσιακούς ή ποια στοιχεία ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες  περισσότερο των παιδιών κάνοντάς τα να παρακολουθούν το μάθημα με ενδιαφέρον, να έρχονται στο σχολείο με διάθεση, να συμμετέχουν στην μαθησιακή διαδικασία μαθαίνοντάς τα πώς να μαθαίνουν, πώς να ανατρέχουν στις πηγές, πώς να τις φιλτράρουν και πώς να συγκρατούν τα χρήσιμα στοιχεία της γνώσης ανάλογα με τις ανάγκες τους και τις ικανότητές τους.

Ας δούμε λοιπόν κάποια στοιχεία που δείχνουν αν ένας δάσκαλος έχει σταθερότητα στην πορεία του ή δημιουργικότητα.

 

Πίνακας σε ελεύθερη μετάφραση από: http://leadingincontext.com/category/context-2/