Ars Longa Vita Brevis

Πολλές φορές παρατηρώντας δημιουργικές εργασίες μαθητών έχω γίνει δέκτης σχολίων από ενήλικες «καλέ, πότε κάνει μάθημα αυτός;» Απαξιώνοντας εργασίες και συλλογικές προσπάθειες. Μπορεί να διαφέρουμε αλλά υποστηρίζω, τουλάχιστον, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να κλείσουμε το κεφάλαιο S(k)inner και να ανοίξουμε το κεφάλαιο  Brunner. Δεν συζητάω για τον Papert που προτείνει οι μαθητές να οικοδομήσουν τη γνώση. Απλά θέτω το ερώτημα μήπως η μάθηση γίνεται πιο αποτελεσματική όταν ενεργοποιούμε τους μαθητές.

Σας παραθέτω δύο βίντεο. Το τελικό αποτέλεσμα μίας διαφήμισης του «moleskin» και του «πόνου» για τη δημιουργία της. Αν καταγράψουμε τον κόπο του σχεδιασμού, της οργάνωσης αλλά και της υλοποίησης θα αντιληφθούμε ότι δημιουργώντας παρόμοιες εργασίες εντός σχολείου ουσιαστικά ανοίγουμε το σχολείο στη καθημερινή ζωή, εφοδιάζουμε τους μαθητές μας όχι μόνο με τις δεξιότητες αλλά καλλιεργούμε και τις στάσεις που θα τους βοηθήσουν να αντεπεξέλθουν σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο.

Το αποτέλεσμα:

και η διαδικασία

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s