ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΕΙ… ΜΑΘΗΤΕΣ

aposti8isi 3Επειδή οι Έλληνες γονείς ξαναπηγαίνουμε στο… σχολείο μαζί με τα παιδιά μας, θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ σε μερικά θέματα – προβλήματα που μας ταλανίζουν για έξι (βλ. Δημοτικό) ή και ακόμη περισσότερα χρόνια και απασχολούν διαχρονικά την εκπαιδευτική κοινότητα.

Αρχίζοντας από τη μελέτη στο σπίτι, η οποία είναι εκ των πραγμάτων αναπόφευκτη αλλά και αναγκαία, γι’ αυτό το Υπουργείο Παιδείας αναφέρεται στις «κατ’ οίκον» εργασίες, θα λέγαμε σε γενικές γραμμές: Στη βοήθεια λέμε ναι – Στη «βοήθεια» λέμε όχι.

Ναι, τα υποβοηθούμε τα παιδιά μας, όταν μας το ζητούν, ώστε να αντιμετωπίζουν τις τυχόν δυσκολίες που έχουν. Όχι όμως και να τα υποκαθιστούμε δίνοντάς τους έτοιμη – μασημένη τροφή, γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν πνευματικώς νωθρά και ανίκανα να κατακτήσουν τη γνώση με προσωπική προσπάθεια.

Εδώ ας σημειωθεί ότι οι εργασίες (όχι υπερεργασίες) που δίνονται για το σπίτι δεν πρέπει να είναι συσσωρευτικές αλλά αντιπροσωπευτικές και ανακεφαλαιωτικές, δηλαδή λίγες π.χ ασκήσεις και όχι πολλά προβλήματα, γιατί διαφορετικά τα παιδιά, αντί να προβληματίζονται, κινδυνεύουν να γίνουν προβληματικά και η Εκπαίδευση να μετατραπεί σε … παίδευση (=παίδεψη).

Ένα ακόμη θέμα που μας απασχολεί είναι η προετοιμασία των μαθητών στο παρακάτω μάθημα. Η θέση μας στο θέμα τούτο είναι ρητά και κατηγορηματικά αρνητική, γιατί τα παιδιά χάνουν το ενδιαφέρον τους στο σχολείο για το νέο, το καινούργιο, το άγνωστο. Επιπλέον δε, επειδή δεν ξέρουμε τι θα διδάξει ο δάσκαλος και κυρίως πώς θα το διδάξει, δηλαδή με ποιον τρόπο θα το μεταδώσει στους μαθητές του.aposti8isi 2

Ο δάσκαλος αποτελεί την πιο ασφαλή λεωφόρο, ασφαλέστερη μερικές φορές και από την οδό του βιβλίου. Είναι εκείνος που, κινούμενος βέβαια μέσα στα πλαίσια και στις γενικές αρχές του πνεύματος του καθοδηγητικού οργάνου της Εκπαίδευσης, δηλαδή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, έχει την πρώτη και την τελευταία λέξη όσον αφορά τον χρόνο και τον τρόπο (τη μέθοδο) μετάδοσης της γνώσης.

Λαμβάνει υπόψη πολλούς παράγοντες, πολλές παραμέτρους με αντικειμενικό σκοπό να συμβάλει τόσο στην άνοδο του επιπέδου της τάξης γενικά όσο και του κάθε μαθητή ξεχωριστά. Επιλέγει εκείνες τις δραστηριότητες που ανταποκρίνονται στο επίπεδο της τάξης του και επινοεί τους ευκολότερους – προσφορότερους τρόπους ορθής προσέγγισης της γνώσης.

Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα άλλο εξίσου σοβαρό θέμα ή μάλλον… ανάθεμα: στην αποστήθιση, το να λέν(ε) δηλαδή τα παιδιά το μάθημα «απέξω και … μη ανακατωτά».

Όμως, αντί αναλύσεων, επιτρέψτε μου εδώ να αναφερθώ σε μια προσωπική εμπειρία απ’ τα μαθητικά μου χρόνια για μια συμμαθήτριά μου, για ένα κορίτσι «αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα».

aposti8isiΌταν σηκωνόταν να πει ¨δευτερεύον» μάθημα – μη κορμού όπως το λέμε σήμερα – δηλαδή ιστορία, γεωγραφία, θρησκευτικά κλπ., κάρφωνε κυριολεκτικά το βλέμμα της σ΄ένα σημείο απέναντί της κι άρχιζε να το λέει «νεράκι – παπαγαλιστί». Σε κάποια στιγμή τη βλέπαμε να κάνει μια χαρακτηριστική κίνηση του δεξιού της χεριού (γύριζε… σελίδα!).

Το αποτέλεσμα; Σε λίγο καιρό είχε ξεχάσει αυτά που είχε μάθει ή μάλλον αυτά που δεν είχε μάθει, γιατί η μηχανική αποστήθιση, δηλαδή η παπαγαλία, δεν είναι μάθηση αλλά… πάθηση.

Επομένως, όχι μαθητές ¨μνήμονες» αλλά νοήμονες.

 

(Ιωάννης Κονδώρος – ΔΑΣΚΑΛΟΣ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s