ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ – 7

Από τη μέθοδο PISA, στο μνημόνιο εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

pisa 2009_plaisio_and_greek_resultsΤελικά η εισαγωγή στα πρότυπα σχολεία της χώρας, θα γίνεται πλέον με τη μέθοδο Pisa. Ξαφνιάζομαι, γιατί αυτή η δοκιμασία αξιολόγησης δεν διδάσκεται, δεν απαιτεί μελέτη κάποιας συγκεκριμένης ύλης (λέγε με αποστήθιση, φροντιστήριο κλπ), αλλά αντιθέτως προϋποθέτει συνδυασμό των ήδη κεκτημένων γνώσεων και εφαρμογή τους σε καθημερινές συνθήκες. Η επιλογή αυτού του είδους αξιολόγησης με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, αρκεί να μην υπάρχουν αποκλίσεις και περίεργες προσαρμογές στην ιδιαίτερη ελληνική πραγματικότητα. Άλλωστε είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι το κυριότερο μέτρο επιτυχίας για μια χώρα δεν αποτελεί μόνο η οικονομική της βελτίωση, αλλά κυρίως η «συχνή», πολύ καλή επίδοση του εκπαιδευτικού της συστήματος σε διεθνείς διαγωνισμούς. Βέβαια εμείς, εδώ στην Ελλάδα, είμαστε ακόμη στη φάση του «καλύτερο πτυχίο είναι αυτό που οι σπουδές του διαρκούν περισσότερο» και όχι στο πόσο εύκολα με το πτυχίο αυτό θα απορροφηθούμε στην αγορά εργασίας. Δεν μας προβληματίζει καθόλου, βλέπετε, το γεγονός ότι υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι πτυχιούχοι, ούτε έχουμε καταλάβει ότι καλύτερη ζωή, καλύτερα προσόντα, «καλύτερες δουλειές» δε σημαίνουν αυτόματα και «πτυχίο». Είναι κρίμα να σπαταλιέται τόσο μεγάλο μέρος του δυναμικού των νέων μας σε άστοχες επιλογές που είναι αποτέλεσμα ενός εξίσου άστοχου εκπαιδευτικού συστήματος που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ταξινομεί ανθρώπους με κριτήριο συγκεκριμένες γνώσεις.

Αλήθεια όμως, γιατί τόσες άλλες χώρες διαπρέπουν; Τι κρύβεται πίσω από την επιτυχία όλων αυτών των εκπαιδευτικών συστημάτων; Είναι κάτι που με προβληματίζει και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που η ελληνική κοινωνία χρειάζεται φρέσκο, καταρτισμένο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό περισσότερο από ποτέ. Συμφωνώ με τη γνώμη φίλων και συναδέλφων που λένε ότι δε γίνεται να αντιγράψουμε κάποιο άλλο εκπαιδευτικό σύστημα. Όμως βλέπουμε ότι και με το υπάρχον δε γίνεται τίποτα, αφού συνεχίζει να στηρίζεται στην αποστήθιση, το φροντιστήριο και γενικά το οικονομικό ξεζούμισμα των οικογενειών. Μέχρι πρότινος αυτό δε φαινόταν και τόσο. Ο Έλληνας δεν το ένιωθε στην τσέπη του. Τώρα όμως βιώνει οικονομική κρίση. Όλα αλλάζουν. Μέχρι και το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει (συγκυβέρνηση). Κι εδώ ρωτάω λοιπόν… Γιατί η παιδεία μας να μη βρίσκεται στην προτεραιότητα του μνημονίου;

Γιατί να μην έχουμε και ένα μνημόνιο εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού μας συστήματος; Ένα μνημόνιο που να καθοδηγείPISA τον πολίτη πώς να κάνει σωστές επιλογές εκπαίδευσης για το παιδί του. Ένα μνημόνιο που να πείθει τον κάθε πολίτη ότι είναι ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, να μαθαίνει για παράδειγμα το παιδί ότι το σχολείο πρέπει να είναι το κέντρο της ζωής του και όχι το εμπορικό κέντρο. Να μαθαίνει το παιδί από νωρίς μια σωστή οικονομική διαχείριση και όχι πώς να γίνει περισσότερο καταναλωτικό από το παιδί του γείτονα. Όσο για τους εκπαιδευτικούς;  Εδώ αναρωτιέμαι για πολλά…

Δίνεται άραγε από την πολιτεία η κατάλληλη  προσοχή στην πρόσληψη και την επιλογή των εκπαιδευτικών; Δίνεται προσοχή στην τακτική τους μετεκπαίδευση και συχνή αξιολόγηση; Τους παρέχει τη δυνατότητα να αυτενεργήσουν και να ξεφύγουν από το βιβλίο ύλης που εξακολουθεί να υπάρχει (ήμαρτον!!!) μαζί με το ένα και μοναδικό σχολικό βιβλίο; Τους δίνει τη δυνατότητα να ΜΗ δίνουν έτοιμες γνώσεις στα παιδιά αλλά να τα βοηθούν να την ανακαλύπτουν ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ με πολλούς τρόπους;

Skitso

Αλλά και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί τι πρωτοβουλίες παίρνουν άραγε; Αφήνουν τα παιδιά να εκφράζονται στην τάξη, να επικοινωνούν μεταξύ τους, να συνεργάζονται και να δημιουργούν; Αλήθεια, η δημιουργικότητα των μαθητών στην τάξη  και η φαντασία, η καινοτομία στη διδασκαλία είναι κάτι που μπορεί να κάνει τους Έλληνες εκπαιδευτικούς υπερήφανους; Μήπως έχουμε μπερδέψει εμείς οι εκπαιδευτικοί την έννοια της λέξης «απαίτηση» με τη φράση  «εκπαίδευση της φωτοτυπίας»; Γιατί η φωτοτυπία να είναι μέρος της καθημερινής διδακτικής πράξης; Γιατί να μην μπορεί να αντικατασταθεί από νεότερης τεχνολογίας μέσα (παρουσίαση, video lesson, πλατφόρμες ασυγχρονικής εκπαίδευσης κλπ); Αν κάποιος μιλήσει για έλλειψη χρημάτων, εδώ τότε θα πρέπει να μεσολαβεί το εκπαιδευτικό μνημόνιο που προανέφερα και να βάζει τα πράγματα στη θέση τους, όχι όμως με εισπρακτικά μέτρα όπως τα μνημόνια που βιώνουμε, αλλά με παροχές. Αν τώρα παροχές δεν μπορούν να υπάρξουν (το πιο πιθανό), υπάρχει το μεράκι και η εφευρετικότητα (τρανό παράδειγμα ο Άγγελος Πατσιάς από το Φουρφουρά της Κρήτης). Όρεξη να έχουμε, τα μανίκια σηκωμένα και να πιστέψουμε όλοι ότι όριο στην εκπαιδευτική πρόοδο δεν υπάρχει και οι προοπτικές είναι τεράστιες. Όλα τα άλλα γίνονται…

Education is power

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s