ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (Σημειώσεις από το συγκεκριμένο VIDEO) – ΜΕΡΟΣ 1

  • ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΟΛΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΑΡΑΓΕ;
    • Ακούμε για αποτυχίες μαθητών. Δεν αποτυγχάνει ο μαθητής. Το σύστημα είναι ανεπαρκώς σχεδιασμένο. Το σχολείο έχει μετατραπεί σε χώρο ανίας και πλήξης. Πρέπει να σπάσουμε το καλούπι της εκπαίδευσης που μεταφέρουμε στα παιδιά. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να σπάσουμε εμείς οι δάσκαλοι και το δικό μας καλούπι, αφού ακόμη και στον 21ο αιώνα κάνουμε μάθημα στατικοί, χωρίς κίνηση ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΛΕΞΕΙΣ απαγορεύοντας ταυτόχρονα από τα παιδιά να χρησιμοποιούν λέξεις, άρα να μιλούν, άρα να επικοινωνούν μεταξύ τους (Μη μιλάτε μεταξύ σας, κάντε ό,τι σας λέω). Δεν διανοούμαστε να ξεφύγουμε λίγο παραπάνω από το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών. Είμαστε διεκπεραιωτές ύλης και όχι παιδαγωγοί, μάλλον υλαγωγοί είμαστε.
  • Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
    • Πώς εκφράζουμε την πρόοδο των μαθητών σε αυτό που τους καθοδηγούμε ή τους επιβάλλουμε; Με βαθμολογία, φυσικά! Πώς όμως είναι δυνατόν να συγκρίνουμε ένα άτομο με έναν αριθμό (είσαι του 10 μαθητής) ο οποίος σε τελική ανάλυση δεν ξέρουμε και τι μετρά. Μετρά την ποσότητα γνώσης που έχει στο μυαλό του το παιδί; Μετρά μόνο τη γνώση αφήνοντας κατά μέρος την συναισθηματική του νοημοσύνη; Και πώς μπορούμε να ταυτίσουμε ένα παιδί με ένα νούμερο, όταν εμείς οι εκπαιδευτικοί είμαστε οι πρώτοι που παραδεχόμαστε ότι «κάθε παιδί είναι μοναδικό». Άρα ποια είναι η θέση της βαθμολογίας στην εκπαιδευτική διαδικασία; Απλά, να δημιουργεί νικητές και νικημένους. Οι καλοί επιβραβεύονται, οι υπόλοιποι (δεν λέω κακοί, γιατί δεν υπάρχουν κακοί μαθητές) επιπλήττονται. Από τη μια μιλάμε στα παιδιά για ισότητα, ειρήνη, ευτυχία και από την άλλη το εκπαιδευτικό σύστημα (παγκόσμια) ενθαρρύνει το αντίθετο. Ενθαρρύνει την ατομικότητα, τον ανταγωνισμό με κάθε μέσο, την ατομικότητα, τις διακρίσεις.
  • ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ
    • Τα παιδιά συνηθίζουν να λένε: «Ωχ, Δευτέρα! Πάλι σχολείο!». Όλοι μας ξέρουμε τη γνώμη των παιδιών για το σχολείο και τι αισθάνονται γι’ αυτό. Και ενώ θα έπρεπε να βρούμε μια λύση σε αυτό το πρόβλημα που διογκώνεται με τον καιρό (απειθαρχία, ανία, ανυπακοή) προσπαθούμε να δυσκολέψουμε τη ζωή τους που στο μεγαλύτερο μέρος της το περνούν στο σχολείο. Φανταστείτε ότι τα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου-Λυκείου περνούν περισσότερο χρόνο στο σχολείο απ’ ότι ένας φοιτητής. Τόσα πολλά πράγματα πρέπει να μάθει τελικά;
  • ΣΧΟΛΕΙΑ – ΦΥΛΑΚΕΣ
    • Είναι εύκολο σε όλους να λέμε στα παιδιά «ανοίξτε τα βιβλία σας», «κάντε την … άσκηση», «ανοίξτε τα τετράδιά σας» κλπ. Αυτό όμως λέγεται εκπαίδευση όχι μόρφωση. Όταν μάλιστα τα παιδιά αντιδρούν και μας λένε τη γνώμη τους, εμείς αυτό το λέμε «έλλειψη σεβασμού». Η εκπαίδευση έτσι όπως εξακολουθεί να είναι και σήμερα εφευρέθηκε για πολλούς λόγους. Ακόμη και στην αρχαιότητα, δεν ήταν έτσι. Η Ακαδημία του Πλάτωνα, για παράδειγμα, ήταν χώρος στοχασμού, συζήτησης, ελεύθερου πειραματισμού. Η υποχρεωτική εκπαίδευση ήταν για τους σκλάβους. Ας δούμε όμως πώς ξεκίνησε η «οργάνωση» της παιδείας.
    • 18ος αι: Ένας αιώνας γεμάτος Επαναστάσεις, ανατροπές κι αμφισβητήσεις. Τότε δημιουργήθηκε η ανάγκη για μόρφωση του λαού (Διαφωτισμός) και οργανώθηκε η δημόσια παιδεία που ήταν δωρεάν και υποχρεωτική, όπως δηλαδή είναι και σήμερα.
    • 19ος αι: Στην Πρωσία η εκπαίδευση αρχίζει να είναι μαζική με συγκεκριμένο περιεχόμενο (μας θυμίζει κάτι αυτό;), νουθετημένη δηλαδή, για να αποφεύγονται οι επαναστάσεις, όπως η Γαλλική Επανάσταση. Το πρωσικό μοντέλο είχε βάση την σπαρτιάτικη αγωγή, ήταν δηλαδή γεμάτο πειθαρχία, υπακοή και αυταρχικότητα. Στη Ρωσία τότε η Μεγάλη Αικατερίνη κάλεσε ειδικούς για να δημιουργήσουν ή να συμβουλεύσουν για τέτοια κατευθυνόμενα «πακέτα» γνώσεων, μεταξύ αυτών και ο Ντιντερό που είχε πει το περίφημο «Ελευθερία, σημαίνει το τέλος του ιερέα και του βασιλιά». Αυτά τα κατευθυνόμενα «πακέτα» γνώσεων δημιούργησαν μέσα σε λίγα χρόνια σε Ευρώπη και Αμερική υπάκουους υπηκόους.
    • Τα σχολεία επεκτάθηκαν την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης λειτουργώντας σαν εργοστάσια με συγκεκριμένα βήματα, συγκεκριμένη σειρά, ομαδοποιώντας τα παιδιά με ηλικιακά κριτήρια σε σχολικές τάξεις, μελετώντας συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους μελετημένους από ειδικούς. Άρα: Δάσκαλος = υπεύθυνος για τη διδασκαλία κάποιων υποχρεωτικών μαθημάτων σε συγκεκριμένες ηλικίες και σε συγκεκριμένα άτομα επειδή κάποιος κάποτε το καθόρισε και που αρκετές φορές αυτός δεν ήταν ούτε καν εκπαιδευτικός αλλά διοικητικός υπάλληλος. Έτσι όμως η εκπαιδευτική διαδικασία κατέληξε να γίνεται μηχανικά, έρχονται οι μαθητές, ο δάσκαλος κάνει το μάθημα, οι μαθητές πάνε στο σπίτι τους, οι δάσκαλοι πάνε κι αυτοί στο δικό τους σπίτι και ο κύκλος επαναλαμβάνεται καθημερινά. Όπως δηλαδή και το σύστημα γραμμής παραγωγής ενός εργοστασίου και κατ’ επέκταση στον στρατό και φυσικά στα σχολεία. Ακόμη και σήμερα πολλά σχολεία λειτουργούν όπως τα εργοστάσια, όπως οι στρατώνες, χτυπάει το κουδούνι το πρωί, τα παιδιά μπαίνουν σε γραμμές, πηγαίνουν στις τάξεις τους, ακούν τον υπεύθυνο δάσκαλο, χτυπάει πάλι το κουδούνι, βγαίνουν διάλειμμα, χτυπάει πάλι το κουδούνι κλπ. Μέσα στην τάξη μάλιστα, το σύστημα θέλει να μαθαίνουν με αργό τρόπο (κάποτε ήταν λογικό, σήμερα όχι) και να υπακούν σε κανόνες, να πειθαρχούν και στο μέλλον να αποτελέσουν πολίτες που να υπακούν σε καταναλωτικά ερεθίσματα και να αποδίδουν συγκεκριμένο έργο με συγκεκριμένο τρόπο. Στα σχολεία τα παιδιά γίνονται αριθμοί με μορφή βαθμολογίας και στατιστικών στοιχείων. Όλα πρέπει να ξέρουν σε συγκεκριμένη ηλικία τα ίδια πράγματα παρόλο που οι μεγάλοι δεν ξέρουν σε συγκεκριμένες ηλικίες τα ίδια πράγματα. Σε περίοδο μάλιστα εξετάσεων (Πανελλήνιες) όλα τα παιδιά θα πρέπει να ξέρουν συγκεκριμένη ύλη απέξω ίσα ίσα για τις εξετάσεις και την οποία θα λησμονήσουν σε μεγάλο ποσοστό, μόλις τελειώσει η περίοδος των εξετάσεων. Έτσι άλλωστε θέλει το σύστημα.
  • ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ
    • Το σύστημα έχει στόχο να μηχανοποιεί τους πάντες, γιατί είναι πάνω από δασκάλους και διευθυντές. Εδώ όμως δημιουργούνται κάποια εύλογα ερωτήματα.
      • Πώς είναι δυνατόν όλα τα παιδιά να γνωρίζουν σε συγκεκριμένη ηλικία τα ίδια πράγματα, ενώ εμείς οι μεγάλοι δεν ξέρουμε όλοι τα ίδια πράγματα ή δεν κάνουμε τα ίδια πράγματα; Τα σχολεία λοιπόν δεν εκπληρώνουν ατομικές ανάγκες και όποιο παιδί δε μαθαίνει μένει πίσω. Άρα το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα κοινωνικό σύστημα αποκλεισμού. Επιλέγει αυτούς που θα προχωρήσουν και θα μπουν στο πανεπιστήμιο και οι οποίοι θα αποτελέσουν μια ελίτ που θα κυριαρχεί σε εταιρείες και παραγωγή. Οι υπόλοιποι θα προωθηθούν σε μικρότερου «κύρους» εργασίες.
      • Ευθύνη για όλα αυτά έχει και η πολιτεία που δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες του ως άτομο.
      • Όλα εμπνέονται από το «πρωσικό σχολείο» δηλαδή τυποποιημένες εξετάσεις, χωρισμός παιδιών ανά ηλικία, προγράμματα σπουδών που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αυστηρά χρονοδιαγράμματα, σύστημα ανταμοιβής και τιμωρίας, πίεση στους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά κλπ, και όλα αυτά θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι μέρος της εκπαίδευσης του 21ου αι. διδάσκοντας απλά έννοιες και όχι πραγματικότητα. Μα πού ζούμε; Τελικά τι είναι αυτό που αποτελεί μια καλή εκπαίδευση; Να κάνει τα περισσότερα παιδιά να πετύχουν ποιοτική επαγγελματική αποκατάσταση; Να παρέχει έννοιες κι εργαλεία που δεν ενδιαφέρουν τα παιδιά; Να θωρακίζει τα παιδιά ώστε να ξεπερνούν εμπόδια που επιβάλλονται από άλλους; Όλα αυτά είναι στόχοι της εκπαίδευσης ή να βοηθήσει τα παιδιά να πετύχουν ένα καλό βιοτικό επίπεδο στη ζωή τους;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s