Για ποια παιδιά του σήμερα μιλάμε…

Κάποτε τα απογεύματα έβλεπες παιδιά που είχαν σχολάσει από το σχολείο κι είχαν τελειώσει την μελέτη στο σπίτι (αυτά τα λίγα και ουσιαστικά που έβαζαν οι τότε δάσκαλοί μας χωρίς φωτοτυπίες φυσικά), να παίζουν, να τρέχουν, να γελούν… Σήμερα τα απογεύματα βλέπεις παιδιά που έχουν σχολάσει από το σχολείο τους, πάλι με τσάντα στην πλάτη, σκυθρωπά, προβληματισμένα να πηγαίνουν πάλι σχολείο για να ξαναδιδαχτούν αυτά που διδάχτηκαν στο άλλο, το πρωινό σχολείο που δεν τους τα μαθαίνει καλά, αλλά χρειάζεται να ξεπαραδιαστεί η τσέπη του μπαμπά για να εντυπωθούν γνώση που θα τους είναι άχρηστη τουλάχιστον κατά το ήμισυ στη ζωή τους. Παραλογισμός μεγαλειώδης….

Ακόμη και ο αθλητισμός που κάναμε κάποτε ήταν απρογραμμάτιστος και μόνο για το κέφι μας και τη διασκέδασή μας. Σήμερα τα παιδιά τρέχουν προγραμματισμένα σε ακαδημίες κι αθλητικά κέντρα υπακούοντας προπονητές που νομίζουν ότι οι ίδιοι είναι σούπερ ειδικοί ξερόλες κι έχουν μπροστά τους επαγγελματίες αθλητές, που τους αγχώνουν με τις αθλητικές (δήθεν) υποχρεώσεις τους και όλα αυτά, τις περισσότερες φορές, με την σύμφωνη γνώμη των γονέων. Αυτοί πάλι με τη σειρά τους νομίζουν ότι έχουν γεννήσει τουλάχιστον έναν Μέσι ή έναν Διαμαντίδη και αγχώνονται στην εξέδρα και φωνάζουν και τσακώνονται και όλα αυτά τις περισσότερες φορές για να ικανοποιήσουν τον δικό τους εγωισμό ή για να μην πηγαίνει άδικος ο δικός τους κόπος και τα δρομολόγια που έχουν κάνει και η βενζίνη που έχουν κάψει κλπ. Κανείς δεν προσπαθεί να κάνει το όνειρο του παιδιού του πραγματικότητα αφού δεν ξέρει τι όνειρα έχει και τι θέλει. Μήπως έχει κουβεντιάσει ποτέ μαζί του σοβαρά; Όλοι οι γονείς σήμερα προσπαθούν να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα που έχουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους! Παραλογισμός που φτάνει στα όρια της σχιζοφρένειας.

Μόλις σε λίγες γραμμές περιέγραψα την καθημερινότητα των περισσοτέρων από εμάς που έχουμε μικρά παιδιά σε αυτή τη χώρα. Εμάς που είμαστε ευαίσθητοι στα δημοκρατικά ιδεώδη και στις αρχές της ελευθερίας που γέννησε η χώρα μας και οι ένδοξοι πρόγονοί μας, αλλά ταυτόχρονα καταπατητές της παιδικής ανεμελιάς και ηρεμίας των απογόνων μας. Παραλογισμός χωρίς όρια!

Ν.Φ

Advertisements