ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΑΞΗ

Πολλοί με ρωτούν ποια μπορεί να είναι τα οφέλη από τη χρήση των νέων τεχνολογιών στην εκπαιδευτική διαδικασία ή τι μπορεί να προσφέρει στον δάσκαλο μια ψηφιακή σχολική τάξη;

Εντάσσοντας τις νέες ψηφιακές τεχνολογίες στο μάθημά μας, βάζουμε επαγγελματικά εργαλεία στα χέρια των μαθητών μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλο και περισσότερα επαγγέλματα χρησιμοποιούν υπολογιστές και τεχνολογία. Για να προετοιμάσουμε λοιπόν τους μαθητές μας για έναν πλούσιο σε τεχνολογία κόσμο, τα σχολεία μας πρέπει να κάνουν το καλύτερο δυνατό για να τους δώσουν εξάσκηση σε αυτό το περιβάλλον. Το να έχουμε τα παιδιά μας πίσω από ένα βιβλίο μονίμως είναι κάτι που τα κάνει να βαριούνται αφάνταστα και δεν τους δίνεται έτσι το κίνητρο που χρειάζονται για να μάθουν αυτά που πρέπει να μάθουν. Ταυτόχρονα τους δίνουμε κι έναν δάσκαλο που με την ασφαλή μέθοδο μονολόγου τους λέει από την έδρα αυτά που ΚΑΙ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. Δυστυχώς στο ελληνικό σχολείο επιμένουμε σε ΑΧΡΗΣΤΗ για το μέλλον αυτών των παιδιών ΓΝΩΣΗ. Επιμένουμε στους παρακειμένους των ρημάτων της μέσης φωνής στα αρχαία, επιμένουμε να μάθουν παπαγαλία τις τεκτονικές πλάκες, τη δομή του κυττάρου και τι είναι η μίτωση, επιμένουμε σε τριγωνομετρικές εξισώσεις και όλα αυτά από το γυμνάσιο. Επιμένουμε στη χρήση πολυσέλιδων βιβλίων που κάνουν μια σχολική τσάντα ασήκωτη, ενώ υπάρχει το tamplet που μπορεί να τα αντικαταστήσει. Μα για ποιο λόγο; Δεν έχουμε καταλάβει ότι τα παιδιά είναι όπως ένας αθλητής που, αρχάριο, τον ξεκινάμε προπονήσεις απευθείας για παγκόσμιο πρωταθλητισμό. Αποτέλεσμα είναι να καεί. Έτσι καίμε και το μυαλό των παιδιών. Εν πρώτοις ασελγούμε στην ανεμελεία της παιδικής τους ηλικίας. Δεύτερον, δίνουμε παράλογη ποσότητα ανούσιων γνώσεων και παραμελούμε κυρίως την μουσική παιδεία και την εκμάθηση μουσικών οργάνων, την επιχειρηματικότητα, την ρομποτική, τον ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ, τις ξένες γλώσσας και τον αθλητισμό. Ταυτόχρονα δεν προωθούμε στην τάξη την συνεργατικότητα και την δημιουργικότητα. Ιδιαίτερα η συνεργατικότητα δεν καλλιεργείται καθόλου. Για ποια συνεργατικότητα μιλάμε όταν απαγορεύεται στα παιδιά να μιλούν μεταξύ τους και η απειλή του “θα σε πετάξω έξω” πλανάται στον αέρα της αίθουσας;

Η τεχνολογία όμως δίνει τέτοιες ευκαιρίες. Οι ευκαιρίες συνεργασίας είναι ατελείωτες με την βοήθειά της. Ας δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία να μας γράψουν κείμενα ομαδικά. Ας χρησιμοποιήσουμε τα Google docs για να συνεργαστούν και να μας παρουσιάσουν μια ομαδική γραπτή εργασία. Ας χρησιμοποιήσουμε τους Google maps για να κάνουμε Γεωγραφία. Ας επιτρέψουμε το calculator στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων. Καιρός είναι να δώσουμε έμφαση (από ΣΤ τάξη και μετά) στον μηχανισμό της σκέψης κι όχι στις πράξεις. Ας λύσουμε με calculator 30 προβλήματα στην τάξη παρά 3-4 χωρίς αυτό. Ας βοηθήσουμε τα παιδιά να πάρουν βοήθεια από άλλα συνομήλικα από άλλα σχολεία από άλλες χώρες μέσω τηλεδιασκέψεων. Ας οργανώσουμε το μάθημά μας με βάση την ομαδοσυνεργατικότητα. Ας αφήσουν οι περισσότεροι συνάδελφοι την νοοτροπία “βρε να κάνω το μαθηματάκι μου εγώ, να πέσει ο μισθουλάκος μου και είμαι εντάξει”. Αυτό για μένα είναι κατάντια κι ανασφάλεια. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να μοιράζονται εμπειρίες με άλλα παιδιά. Το σίγουρο είναι ότι θα πάρουν γνώση και θα δώσουν γνώση. Θα βοηθήσουν και θα βοηθηθούν. Θα κάνουν το λάθος και θα μάθουν μέσα από αυτό.

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο ανοίγει έναν ολόκληρο κόσμο πληροφοριών στους μαθητές μας. Δεν έχουμε «αναπάντητες ερωτήσεις» στην τάξη μας πια. Όταν ένας μαθητής θέτει μια ερώτηση και δεν είμαστε σίγουροι για την απάντηση στο ερώτημά του, λέμε στα παιδιά να Googlάρουν και να βρουν την απάντηση. Η σύνδεση με το διαδίκτυο επιτρέπει στα παιδιά μας να έχουν στη διάθεσή τους μια τεράστια πηγή γνώσεων. Ο ρόλος του δασκάλου είναι πλέον όχι να δίνει έτοιμες πληροφορίες στα παιδιά, αλλά να καθοδηγεί τα παιδιά στην ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ της γνώσης. Ρόλος του δασκάλου είναι να βοηθάει τα παιδιά στο ΦΙΛΤΡΑΡΙΣΜΑ των γνώσεων. Ρόλος του δασκάλου είναι να μαθαίνει τα παιδιά ΠΩΣ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ. Γίνεται αυτό σήμερα; Όχι βέβαια… Γι’ αυτό ο πιτσιρίκος ή η πιτσιρίκα χασμουριούνται στο μάθημα, γι’ αυτό οι πιο “ζωντανοί” μαθητές αυθαδιάζουν ή και χλευάζουν τον καθηγητή, περισσότερο όμως για την ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ στα σύγχρονα εκπαιδευτικά εργαλεία που οι ίδιοι παίζουν στα δάχτυλα.

Η σύνδεση με το Internet δεν αφορά μόνο την πρόσβαση σε πληροφορίες. Πρόκειται για την πρόσβαση σε ανθρώπους με διαφορετική κουλτούρα, με διαφορετικό τρόπο σκέψης, με διαφορετική γλώσσα επικοινωνίας. Αυτό είναι το διαδίκτυο. Δεν παραβλέπω όμως και τους κινδύνους του. Εδώ πρέπει να πω ότι οι κίνδυνοι υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Αν δεν μεγαλώσουμε τα παιδιά μας να κρίνουν σωστά ποιο είναι το κακό και ποιο είναι το καλό, τότε ο κίνδυνος δεν είναι μόνο ψηφιακός. Ο κίνδυνος παραμονεύει και στην γωνία της γειτονιάς μας και στην παιδική χαρά, όχι μόνο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αν δεν μεγαλώνουμε κι εμείς ΚΟΝΤΑ στα παιδιά μας ώστε να μας εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους, τότε είναι ευάλωτα σε κάθε κίνδυνο, όχι μόνο ψηφιακό.

Ας πάψουμε να δαιμονοποιούμε την τεχνολογία. Η τεχνολογία ήρθε για να μείνει και να βοηθήσει. Ούτε τον δάσκαλο μπορεί να αντικαταστήσει, ούτε τον φίλο, ούτε τον πατέρα ή την μητέρα. Ας της επιτρέψουμε να βοηθήσει στην κατάκτηση της γνώσης. Τα παιδιά ζουν σε μια εποχή ραγδαίων εξελίξεων. Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση ΑΠΑΙΤΕΙ ψηφιοποίηση. Δεν είναι δυνατόν το σχολείο να επιμένει σε παμπάλαια μαθήματα (οικιακή οικονομία) και μετακατοχικές μεθόδους διδασκαλίας (μη μιλάτε μεταξύ σας). Κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Κι ας μην φοβούνται οι συνάδελφοι να παίρνουν ρίσκο. Η ουσία είναι ο εκπαιδευτικός στόχος να επιτυγχάνεται. Ο τρόπος μπορεί να εκμοντερνιστεί (όχι πια παπαγαλία) και να γίνει σύγχρονος. Λίγο “ξεβόλεμα” θέλει. Βλέπετε τι γίνεται στις μέρες μας; Ο παρουσία του κορωναϊού ξεβόλεψε πολλούς που αναγκάστηκαν να καλωδιωθούν και να δουν την διδασκαλία τους λίγο πιο ψηφιακά. Η ευκαιρία δόθηκε αν και με άσχημο λόγω καραντίνας τρόπο. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Ας μην κάνουμε βήματα πίσω στην μετά καραντίνα εποχή.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΦΡΑΓΚΙΑΣ